Een ogenblik geduld a.u.b.
Zoeken English

Vrijdag blog

 

 Op deze pagina publiceren we vrijdagblogs

Gitte Thijssen

donderdag 16 april 2020

 

Achterhoede

 

Crisis anno 2020. De hashtags buitelen over elkaar heen. #doeslief wordt voor de gelegenheid #daslief. Wat je ook doet, in hemelsnaam #blijfthuis. Alles in het kader van #flattenthecurve. En wat doe je als je als brave burger gehoor geeft aan die oproep? Precies, #ikleesthuis. Nog niet overtuigd van de noodzaak van de maatregelen? Zorgpersoneel dat zich in de frontlinies begeeft, vraagt dringend “Wij blijven hier binnen voor jullie. Blijven jullie binnen voor ons?”

Op papier lijkt het eenvoudig, bijdragen door niks te doen. Even. Voor onbepaalde tijd. Zo lang als het duurt. Voor ons geen loopgraven. Als je niet werkzaam bent in de vitale sector wordt er maar één ding van je gevraagd: blijf binnen. Hoe moeilijk kan dat zijn?

Ik drink thee bij de overbuurman. Een gepensioneerde defensiemedewerker die de halve wereld heeft gezien. Twee keer gevochten tegen kanker, twee keer gewonnen. Het laatste gevecht heeft littekens achtergelaten, maar praatjes voor tien laten zich niet kisten door een canule. We kijken foto’s van een indrukwekkende carrière; van beschadigde kiekjes in sepia tot beelden in HD. Militaire parades, huldigingen en oud-collega’s. “Die is dood. En die. Die ook.” Tussendoor, a-chronologisch en in veelvoud, foto’s van zijn overleden vrouw. De stiltes, afgewisseld met “dat is Ann”, spreken boekdelen. “Volgende week weer?”, vraagt hij als ik afscheid neem.

Aan het einde van de dag laat ik mezelf uit. Spitsuur langs het water en in het groen. Kinderen die rennen en joelen na een dag thuisonderwijs. Partners die elkaar niet meer kunnen luchten of zien na weer een thuiswerkdag. “Ik ga een frisse neus halen”, zegt hij gemaakt opgewekt. “Haast je niet”, zegt zij luchtig.

Een dag later slaat het niet kunnen, niet weten en niet mogen genadeloos toe. Wandelen, in de ochtend deze keer. De paden en de lanen zijn verlaten. Kinderen en thuiswerkers ploeteren richting lunch. Weer thuis worstel ik me naar het avondeten toe. Ik probeer Netflix, maar tot in mijn tenen voel ik “gij zult geen tv kijken overdag”. Ik zoek in de kelder naar witte verf, mat, maar vind alleen hoogglans. Mag ik voor een niet-vitale boodschap naar de plaatselijke bouwmarkt?

Vrijdag word ik van het eenzaamheidsvirus gered door een vriendin die vraagt of ik in de tuin kom werken. Haar man en zonen wonen, werken en studeren op doordeweekse dagen buiten de provincie. Maar nu even niet. Iedereen blijft thuis, veilig op het nest. We lunchen op het gras voor het huis, aan de rand van het bos. Mijn stoel op gepaste afstand van de rest. Een middag lang lijkt het alsof er niets aan de hand is.

Bij de buren hoor ik lontjes korter worden. Mijn zintuigen komen moeilijk tot rust.

Thuis, gezond en met een volle keukenkast, vecht ik in de achterhoede. Ik voel me een waardeloze soldaat. Ik geloof graag dat ik het er in de frontlinies beter vanaf zou brengen.

Gitte Thijssen