Een ogenblik geduld a.u.b.
Zoeken English

Vrijdag blog

 

 Op deze pagina publiceren we vrijdagblogs

Cato Gubbels

donderdag 23 april 2020

 

Verlost

 

Ik werd vanmorgen wakker van een niesbui en bleef daarna een snotneus houden. Zou ik “het” hebben? Ik voel me verder niet ziek dus ik doe gewoon mijn dingetjes. Er zullen ongetwijfeld mensen zijn die lijden onder de maatregelen vanwege het Virus maar ik heb daar geen last van. Ik woon in een dorp midden in de natuur en kan lekker wandelen zonder het risico te lopen tegen iemand op te botsen. Ik neem wel een waterpistool mee voor het geval ik iemand tegenkom die de maatregelen flauwekul vindt en me gevaarlijk nadert. In het waterpistool zit een heel klein beetje Coronavirus. Ik ga er vanuit dat dat net voldoende is om de onverlaat ziek te maken. Hopelijk geneest hij of zij weer en dan niet alleen van het Virus maar ook van de Hoogmoed. Ervaring is de beste leermeester.

Terwijl veel mensen hun vakantieplannen door het Virus in rook zien opgaan, zie ik de reclames voor zonvakanties vrolijk doorgaan. Ik word altijd licht misselijk van die reclames. Wat hebben ze toch een pret! De werkelijkheid lijkt hier meestal helemaal niet op. Die is vaak: zo snel als maar kan kiekjes maken van de highlights, met jezelf er frontaal voor, en dan naar het terras voor verdovende drankjes. Daar zitten ze dan, ieder voor zich, verstopt in hun mobieltjes. Als de kinderen niet zeuren, tenminste. Alle foto’s hebben ze al tientallen keren op hun mobieltjes zitten te bekijken. Welke foto’s moeten ze naar hun vriendenkring sturen zodat hun vakantie precies lijkt op de reclames? Wat een armoede!

Dit jaar is iedereen verlost van deze ellende zonder als angsthaas, cultuurbarbaar of simpelweg als armoedzaaier te worden weggezet. Wel nog even klagen tegen elkaar dat het geweldige event dat vakantie heet niet door kan gaan. Slechts een enkeling zal zeggen dat het een zegen is.

Ik ga ook op vakantie, maar plekken waar veel mensen zijn mijd ik liever. Ooit was ik een paar uur in Venetië. De enige herinnering die ik daaraan heb is de enorme mensenmassa. Ik was blij dat ik er weer weg was. Een jaar later fietste ik met mijn lief langs de Sambre in de buurt van Charleroi. Geen mens te bekennen. Links en rechts van ons enorme vuurspuwende staalfabrieken. Het fietspad was nat van veelkleurige vloeistoffen. Het was een indrukwekkend gezicht. We konden geen foto maken want we durfden niet af te stappen. Het beeld leek ook totaal niet op vakantiereclames en was daarom niet geschikt om goede sier te maken bij het thuisfront.
.
Deze zomer ben ik in ieder geval verlost van de bulk aan vakantiefoto’s die ik van vrienden en familie in mijn mail vind.

Cato Gubbels